นับวันที่ผู้หญิงมีบทบาททางสังคมและเป็นผู้ขับเคลื่อนสังคมให้ดีขึ้นไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่าผู้ชายจะกลายเป็นผู้อยู่เบื้องหลังของสังคมกลับด้านกันกับผู้หญิงในสมัยก่อน เป็นอาจเพราะผู้หญิงมีการศึกษาที่สูงขึ้น ความสามารถที่เยอะขึ้น แกร่งขึ้น แต่นั่นคือในภาพรวม แต่ยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่ได้รับการศึกษาที่ดีพอ อันเนื่องมาจากหลายเหตุผล และที่สำคัญบางหน่วยงานหรือบางสถานที่ยังไม่ให้โอกาสกับผู้หญิงด้วยก็ยังมีในสังคมไทย กลับมาดูภาระที่มากขึ้นกว่าแต่สมัยก่อนของผู้หญิง การงานในการทำมาหาเลี้ยงชีวิต มาบางครอบครัวมีผู้หญิงเป็นเสาหลักของครอบครัว และยังมีงานในครอบครัวมากขึ้น ซึ่งการดูแลการงานในบ้านก็สำคัญหนักพอสมควร ถึงแม้จะมีอุปกรณ์หรือวิธีการที่ทำให้การงานภายในบ้านต้องทำได้ง่ายขึ้นแล้วก็ตาม มาลองแยกภาระหน้าที่ผู้หญิง (หมายถึงผู้หญิงที่มีครอบครัวแล้วนะครับ) ที่ต้องรับผิดชอบในแต่ละวัน
๑. ภาระในการหารายได้
ไม่ว่าจะหารายได้ด้วยวิธีการใดก็ตามที ทั้งงานส่วนตัว งานประจำ ก็ถือว่าใน ๑ วันก็ต้องทำ
๒. ภาระในการทำงานบ้าน
แม้ว่าปัจจุบันมีอุปกรณ์และวิธีการที่ทำให้งานบ้านง่ายขึ้น ทั้งเครื่องซักผ้า เตารีด (หรือจ้างซักรีดเลย) เครื่องล้างจาน เป็นต้น หากมีลูกด้วยแล้วดูเหมือนว่าภาระของความเป็นแม่จะมากขึ้นตามเป็นเงา การเลี้ยงลูกหนึ่งคนเป็นงานที่หนักมาก ไม่ใช่ว่าผมเคยมีลูกนะครับ แต่ผมเคยมีหลานแล้วผมได้เลี้ยงมาตั้งแต่เล็ก ๆ บางคืนแทบไม่ได้นอนเลยนะครับ กว่าจะโตและรับผิดชอบตัวเองได้ เป็นงานหนักมาก
๓. ภาระในการทำตัวเองให้น่าดูอยู่เสมอ
นี่เป็นงานที่ไม่ทำไม่ได้เลยสำหรับผู้หญิงที่ต้องไปทำงานนอกบ้าน หากว่าสามีให้อยู่บ้านอย่างเดียวทำงานบ้านไป ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี ผู้หญิงบางคนก็ไม่ชอบที่จะอยู่บ้านชอบทำงานนอกบ้านก็มี ทำให้การทำสวยไม่จำเป็นนัก แต่ถ้าปล่อยเนื้อปล่อยตัวมากไปอาจทำให้สามีนอกใจได้อันนี้เป็นแค่ส่วนประกอบนะครับ
๔. ภาระที่ต้องดูแลสามีและญาติ ๆ ของสามี (รวมถึงเพื่อน ๆ ของเค้าด้วยนะ)
อะไรที่ต้องดูแลสามีบ้าง อันนี้หากใครยังไม่แต่งงานอาจนึกไม่ออก ว่าทำไมต้องดูแลด้วย ทำไมไม่ให้สามีทำเองแล้วต้องดูแลเราด้วยสิ อันนี้เป็นความเข้าใจผิดบางอย่าง สามีบางคนอาจจะดีทำทุกอย่างให้แล้วทำงานนอกบ้านแล้วยังกลับมาทำงานบ้านให้อีก (ลองนึกดูว่าเอาแต่งงานเอาภรรยามาทำอะไรกัน) การอยู่ด้วยกันก็ต้องมีการดูแลกันและกัน ดังนั้นภาระส่วนนี้แหละจะทำให้การใช้ชีวิตคู่ดำเนินไปตลอดรอดฝั่ง นอกจากต้องดูแลสามีแล้ว ต้องดูแลญาติ ๆ ของสามีด้วย ทำไมต้องดูแลด้วย ก็เพราะว่าความสัมพันธ์ระหว่างญาติแล้วหากเข้ากับญาติของสามีไม่ได้อาจถูกหมางเมินไปได้ เรื่องแบบนี้ผู้หญิงก็ต้องดูแลให้ดี
ภาระ ๔ ประการหลักเท่านั้นนะครับ จริง ๆ ต้องมีเยอะมาก สำหรับการรับภาระในแต่ละวันสำหรับผู้หญิงที่เลือกแต่งงานและมีครอบครัว สมัยนี้ผู้หญิงเลือกที่จะอยู่เป็นโสดมากยิ่งขึ้น ไม่ใช่ว่าผู้หญิงไม่ดี ไม่สวย เลยไม่มีผู้ชายมามอง แต่เป็นเพราะผู้หญิงมีการศึกษาสูง รับผิดชอบตัวเองได้ดี และวางแผนการใช้ชีวิตโสดว่าจะทำอะไรไปบ้าง ทำให้ผู้หญิงเลือกที่จะโสดมากขึ้น และภาระที่ต้องทำสำหรับชีวิตคู่ดูเหมือนจะลดหายไปเยอะเลยทีเดียว คนโสดถึงทำประโยชน์ให้สังคมได้เยอะขึ้น และดูเหมือนว่าจะมีความสุข ในปั้นปลายมากขึ้นด้วยนะครับ ที่กล่าวเช่นนี้ไม่ได้ยุยงให้ผู้หญิงอยู่เป็นโสดนะครับ การจะอยู่เป็นโสดหรือใช้ชีวิตคู่เป็นเรื่องความพึงพอใจของแต่ละคนมากกว่าครับ
ความเป็นแม่ ผู้แบกภาระอันยิ่งใหญ่ ต้นกำเนิดของมนุษย์ไม่ต้องค้นหาให้ยาวไกล ไม่ต้องใช้เทคโนโลยีค้นหาให้เสียเวลา เสียงบประมาณให้มากในการแสวงหาคำตอบว่ามนุษย์เกิดมากจาอะไร ทำไมแสวงหาสิ่งไกลตัวจนไม่แน่ใจว่าค้นหาแล้วจะได้อะไรตามมา ย้อนให้กลับมาให้ตัว เห็นและจับต้องได้ ว่าเราเกิดมาจากใครดูเหมือนจะง่ายกว่า แน่นอนว่า 95% ขึ้นไปของผู้คนบนโลกใบนี้เกิดจากผู้หญิงที่เราเรียกกันว่าแม่ ส่วนที่ 5 % ผมไ่ม่แน่ใจว่าเกิดจากอะไร เช่น การทำกิฟ หรืออะไีรก็แล้วแต่ ซึ่งก็ล้วนเกิดจากต้นกำเนิดเดียวนั่นก็คือพ่อแม่ การมีแม่อย่างเดียวก็ไม่สามารถให้กำเนิดได้ต้องมีต้นกำเนิดที่มีพ่อด้วย เป็นกระบวนการสร้างมาแต่ไหนแต่ไรมา แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้กระบวนการสร้างสิ่งมีชีิวิตหนึ่งให้เกิดขึ้นมาและเติบโตเป็นผู้เป็นคนได้ย่อมมีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าความเป็นผู้ให้ ในศาสนาพุทธ พ่อแม่ประดุจเป็นพรหมของลูก คำว่าพรหม คือพระำพรหม ซึ่งมีคุณสมบัติของการเป็นพรหมอยู่ 4 ประการ คือ 1. เมตตา คือ ความรักที่ปราศจากเงื่อนไขใด ๆ 2. กรุณา คือ ความปรารถนาที่อยากให้ผู้อื่นเป็นสุขโดยไม่มีเงื่อนไข 3. มุทิตยา คือ มีความยินดี ชื่นชม ปิติใจที่เห็นผู้ือื่นได้ดี มีความสุข อย่างไรเงื่อนไข และ 4. อุเบกขา คือ วางเฉย ไม่ซ้ำเติมต่อการล้มเหลวของผู้อื่นอย่างไรเงื่อนไข แต่สำหรับผู้เป็นพ่อแม่แล้ว ถึงแม้จะไม่สามารถกระทำเช่นนั้นก็กับคนทั่วไปได้แล้ว แต่สำหรับบุตรของตนเอง ย่อมสามารถทำได้ ความเป็นแม่ดูเหมือนจะอ่อนไหวและรับรู้ความรู้สึกของลูกได้รวดเร็วกว่าพ่อ เพราะการมีสายใยที่แน่นแฟ้นกว่ากันนั่นเอง ลูกอยู่กับแม่มาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ซึ่งนานมากสำหรับคน ๆ หนึ่ง ลองคิดดู เอาลูกแตงโมงหนักสัก 2 - 3 กิโลกรัม มาอุ้มไว้แล้วไปไหนก็ไปด้วย สักวันเดียวยังรู้สึกเหนื่อยแล้ว นี่อยู่กับแม่มาถึง 9 เดือน เป็นภาระอันยิ่งที่ต้องรับผิดชอบของความเป็นแม่ แม้ออกจากตัวของแม่แล้วยังต้องอาศัยแม่จนโตเท่าไหร่ยังไม่รู้ แต่สำหรับแม่แล้วลูกแม้จะแก่าราวกันกับแม่แล้วยังไงความรู้สึกก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป เป็นความมหัศจรรย์แห่งความรักที่มั่นคงจีรัง ถึงได้เห็นความสัมพันธ์ในการเวี่ยนวายตายเกิดตามความเชื่อของศาสนาพุทธแล้วว่าลูกและแม่ต่างเกิดตายร่วมกันมานับชาติไม่ถ้วนเลยทีเดียว สรุป ลงไปว่าหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของแม่นั้นมีหลายประการที่แน่ ๆ ชีวิตที่เรามีมาได้ เติบโตมาได้ มีแม่เป็นผู้ให้ ร่างกายนี้เสมือนเป็นของแม่ ดังนั้นเราควรดูแล ทะนุถนอมแม่ของเรา (ร่างกายของเรา) ให้มั่นคง ปลอดภัย และไร้มลทิน การรักษาเนื้อรักษาตัวเหมือนเป็นการรักษาแม่ของเราให้อยู่ตราบนานเท่านาน และยังประโยชน์ตนให้ถึงพร้อม และจะได้ยังประโยชน์ท่านอื่น ๆ ให้ถึงพร้อมดังตนเอง นั่นเท่ากับว่าตอบแทนคุณแม่ได้หมดจดและเป็นการสมควรที่สุดแล้ว
